Bugun...


Dilek Çatalkaya

facebook-paylas
Hemşirelik
Tarih: 19-07-2021 00:42:00 Güncelleme: 19-07-2021 00:42:00


İnsanların temel gereksinimleri birbirinin aynıdır, ancak birbirinin aynı insan yoktur. Bu nedenle hemşire, hastanın gereksinimlerini o hastaya özgü olarak değerlendirip, uygun bakım vermelidir. “Virginia Henderson”


Çok da sevdiğim bir sözle başlamak istedim kimi zaman kendi sağlığımızın bırakın değerini bilmek, bize Allah’ın en büyük emaneti olan bedenimizi hor kullanırken, en ufak başımız ağrıdığında canımızın orada olduğunu hatırlamak değerli hemşirelerin bizim için ne kadar önemli olduğunu anlamak için yeterli diye düşünüyorum.


Evden çıkmanın koşuşturmaya dönüştüğü hastane yolu nöbet teslimi “ben hayat teslimi diyorum” hastaneden çıkarken de emanetimize dönüşüyor. Hastalarımızın çaresizlik duygusuyla elini kolunu bağlayan acılarına sahip çıkıp hemşirelerin hem tıbbi yardım hem manevi destek olarak verdiği katkılar, insanı hayata bağlayan en önemli unsur haline dönüşüyor. Belki de en güzel sorumluluğumuz sağlığını kaybeden yahut geliştirmek isteyen hastalarımıza, sağlıklarına kavuşmaları için çaba harcayarak destek olmaya çalışan çoğu zaman kendi sağlığını hiçe sayarak başkasının hayatı için özveriyle çalışan ve bunu meslek edinen bizlere bahşedilmiş olan…


Ne demişler: “Pratik, marifet, kabiliyet, bilgi yeterli değildir iyi bir hemşire olmak için yeterli olan, önce yürek, sabır, merhamet ve sevgi şarttır, yüreğinde sevgi olmayan, içinde çocuk ruhunu taşımayan, anne ya da baba gibi göğüsleyen sırtlayan, derdini dert bilen bir yoldaş olamayan insan olamamaktan öte asla sağlık personeli de olamaz.” Her zaman planlı, hızlı ve iyi bir gözlemci olmalısındır, hastaların sana ifade etmek istediklerini acılarını, ağrılarını, anlatamadıklarını, yaşadıklarını anlamak için. Kapının dışında bıraktığın hayatın mesleğinle yeni bir boyut kazandırır. Peki, bir hemşirenin, zor koşullar altında, mesai saatleri süresince kimi zaman sabrını ve performansı zorlayan sayıda kişiye yardım eli uzatırken içindeki “koca yürek” yeterli olabilir mi çalışmak, sevmek ve korumak için? Her zaman gülümsemek ya da gülümsemeye çalışmak elbette zor. Hele ki hemşirelerin, hastane gibi sürekli ölümün hatırlandığı ve ölümle yaşamın dans ettiği bir ortamda morali yüksek tutması yapılabilecek davranış tutumumun ötesinde gibi görülebilir. Ama işte yaşamla ölüm arasındaki çizgiye şahit olmayı seçen bir meslek grubunun en büyük acısı da bu olabilir. Zor, acı dolu, öfke ve sinirin birbiriyle yarıştığı, merhametin ve yaşamın kazandığında sevincinin gökyüzüne ulaştığı, mesai sonrası evde huzurun şükürle yer değiştirdiği bir meslektir hemşirelik ve iyi ki varsınız iyi ki varız..

 



Bu yazı 141 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
SON YORUMLANANLAR
HABER ARŞİVİ
GÜNLÜK BURÇ
HABER ARA
YUKARI